Praca niemieckiego teologa, pedagoga i pietysty Johannesa Jakoba Rambacha (1693 – 1735), opublikowana na podstawie zapisków autora i poprzedzona przedmową wydawcy, niemieckiego teologa i orientalisty Ernsta Friedricha Neubauera (1705 – 1748). Książka, w duchu wczesnego oświecenia, przedstawia w zarysie podstawowe zasady i reguły edukacji domowej i szkolnej, a także nauczania dzieci i młodzieży. Rambach kładł duży nacisk na przekazywanie wiedzy w sposób zrozumiały i przyjazny dla dziecka. Autor uważał, że zamiast zwykłego zapamiętywania uczeń powinien skupić się na rzeczywistym i praktycznym rozumieniu doktryny chrześcijańskiej, języków i nauk przyrodniczych. Jako zwolennik pietyzmu, Rambach silnie wiązał pedagogikę ogólną z edukacją religijną i moralną, aby kształtować pobożne i moralnie czyste charaktery. Dzieło to stanowiło swego rodzaju podręcznik dla przyszłych nauczycieli i korepetytorów. Jest jednym z pism, które zapoczątkowały przejście w XVIII wieku na bardziej systematyczny i efektywny system edukacyjny.