Von Bergen, Sonnen- und Nebelländern. Erlebnisse in europäischen und außereuropäischen Hochgebirgen

Opis dokumentu

Von Bergen, Sonnen- und Nebelländern (Monachium, 1929) - książka zaliczana do literatury górskiej, podróżniczej i autobiograficznej, która stanowi swoiste podsumowanie trwających kilkadziesiąt lat doświadczeń z wypraw w najwyższe pasma górskie świata, której autorem jest austriacki alpinista, geolog i paleontolog Carl Diener (1862-1928). Autor był profesorem geologii i paleontologii na Uniwersytecie Wiedeńskim. Zyskał międzynarodową sławę jako ekspert od stratygrafii Alp oraz triasowych amonitów (skamieniałości). W 1895 roku wspólnie z Wilhelmem Heinrichem Waagenem (1841-1900) zdefiniował stosowane do dziś na całym świecie pojęcie anizyk (ang. Anisian Stage – jedno z pięter środkowego triasu). Miłość do gór zaszczepił w nim ojciec, zabierając go w Alpy już w wieku 7 lat. Diener stał się jednym z najbardziej aktywnych wspinaczy swoich czasów i przez wiele lat pełnił funkcję prezesa prestiżowego Austriackiego Klubu Alpejskiego (Österreichischer Alpenverein). W ilustrowanej unikatowymi fotografiami publikacji autor opisuje emocje, trudy i niebezpieczeństwa związane z pionierską wspinaczką wysokogórską na przełomie XIX i XX wieku, w europejskich i pozaeuropejskich pasmach górskich. Tytułowe „krainy słońca i mgieł” to odniesienie do skrajnych warunków pogodowych i krajobrazowych, jakich doświadczał - od słonecznych, surowych szczytów po rejony wiecznie spowite mgłą i chmurami. Diener opisuje swoje wyprawy w regiony Alp (przede wszystkim rodzime Alpy Wschodnie, gdzie prowadził szczegółowe badania geologiczne i wytyczał nowe ścieżki wspinaczkowe), Pirenejów (łańcuch górski na granicy Francji i Hiszpanii, który Diener badał podczas ekspedycji naukowej w 1886 roku), Himalajów (jedna z jego najważniejszych wypraw życiowych w1892 r., podczas której prowadził pionierskie badania geologiczne struktur wysokogórskich Indii i Tybetu), Kaukazu i Uralu (tereny te badał w 1897 roku, łącząc alpinistyczną eksplorację z poszukiwaniem unikalnych formacji skalnych), Svalbardu - Spitsbergenu (polarna ekspedycja z 1893 roku), gór Ameryki Północnej (opisy wyprawy z 1901 roku, podczas której eksplorował m.in. Góry Skaliste) oraz Bliskiego Wschodu (ślady jego wczesnych badań w górach Syrii i Libanu z 1885 roku). Choć Diener był wybitnym naukowcem (geologiem), książka ta nie jest suchym podręcznikiem akademickim. To napisana z pasją opowieść o miłości do gór, łącząca oko fachowego geologa i wnikliwego obserwatora przyrody z perspektywą romantycznego wędrowca i alpinisty. Carl Diener zmarł w 1928 roku, nie dożywszy publikacji swojego dzieła. Niemiecki taternik, alpinista oraz pisarz górski Hans Fischer (1883-1941) zebrał pozostawione przez niego materiały autobiograficzne, opracował je i przygotował do druku. Książka ukazała się w 1929 roku jako tom należący do prestiżowej serii "Große Bergsteiger" (Wielcy alpiniści), którą Fischer osobiście redagował dla wydawnictwa Rudolf Rother.