Albrecht von Haller (1708 – 1777), szwajcarski lekarz, przyrodoznawca, poeta i profesor Uniwersytetu w Getyndze, uznawany jest za prekursora liryki filozoficznej w krajach niemieckiego obszaru językowego. Von Haller stał się znany jako literat przede wszystkim za sprawą opublikowanego po raz pierwszy w 1732 zbioru wierszy „Versuch Schweizerischer Gedichte”. Najbardziej znanym ze zbioru jest poemat „Die Alpen” z roku 1729, w którym po raz pierwszy w literaturze alpejski krajobraz przedstawiony zostaje nie jako wrogie środowisko, lecz jako wzniosły (erhaben), wyidealizowany moralnie wzorowy (i wzorcowy) świat natury. Wiersz von Hallera ukształtował obraz Alp jako utopijnego miejsca głębokiej więzi z naturą i ponadczasowego szczęścia. Oprócz poematów pejzażowych i dydaktycznych, tom zawiera także inne utwory poetyckie, w tym refleksje moralne (min. „Sehnsucht nach dem Vaterland”), wiersze filozoficzne (np. „Morgen-Gedanken”) i bajki, takie jak „Der Fuchs und die Trauben” czy „Der beste König”. Przekonujące połączenie obserwacji natury, myśli naukowej i refleksji moralnej, jakie stworzył Haller, wywarło głęboki wpływ na literaturę XVIII wieku i utorowało drogę ruchowi burzy i naporu oraz romantyzmowi.