Opublikowana w 1872 roku książka „Uwe Jens Lonrsen. Przyczynek do historii odrodzenia narodu niemieckiego” to bardzo szczegółowa biografia historyczna Uwe Jensa Lonrsena (1793 – 1838), niemieckiego prawnika, polityka i urzędnika. Lornsen uważany jest do dzisiaj za jednego z najważniejszych orędowników zjednoczenia i niepodległości Szlezwika-Holsztynu. Karl Jansen (1823 - 1894) rekonstruuje skomplikowane życie Lornsena, koncentrując się na jego działalności politycznej na rzecz prowincji, z której pochodził i w której mieszkał. Autor dokładnie omawia druk ulotny Lornsena z 1810 roku „Ueber das Verfassungswerk in Schleswigholstein”, w którym zawarte są postulaty odejścia od absolutyzmu, rozdział sądownictwa od administracji, wypracowania wspólnej konstytucji dla Szlezwiku i Holsztynu oraz trwałą unię obu księstw jako niezależnego państwa w ramach Królestwa Danii. Z powodów politycznych Lornsen został zwolniony ze swojego urzędniczego stanowiska i aresztowany przez Duńczyków. Autor biografii dokładnie opisuje życie Lornsena po opuszczeniu więzienia, jego emigrację do Szwajcarii i samobójczą śmierć spowodowaną między innymi silnym załamaniem psychicznym. Według Jansena historyczne znaczenie Lornsena nie polega na tym, że był twórcą „idei Szlezwika-Holsztyna” ani „wyzwolicielem Szlezwika-Holsztynu”, ale fakt, że ożywił życie polityczne, utorował drogę konstytucji prowincjonalnej z lat 1831/34 i uzasadnił prawne żądania mieszkańców Szlezwika-Holsztynu do niezależności i samodzielności.