Ueber die Sprache und Weisheit der Indier. Ein Beitrag zur Begründung der Alterthumskunde

Opis dokumentu

Ueber die Sprache und Weisheit der Indier (Heidelberg, 1808) - pochodząca z początku XIX wieku praca o języku i mądrości mieszkańców Indii, której autorem jest Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel (1772-1829) - niemiecki krytyk, poeta, eseista, językoznawca i filozof, czołowa postać niemieckiego romantyzmu. Traktat jest owocem pobytu autora w Paryżu od lata 1802 roku i jego ciągłego zaabsorbowania „orientalnymi” tematami po powrocie do Niemiec wiosną 1804 roku. W opracowaniu Schlegel, jako pierwszy wyraźnie podkreśla związki zachodzące między greką, łaciną, językami germańskimi i sanskrytem, dzięki czemu dał początek indoeuropeistyce. Praca wywarła tak wielki wpływ na środowisko intelektualne w Niemczech, że  król Bawarii, za pośrednictwem Akademii w Monachium, wysłał dwóch obiecujących młodych mężczyzn, najpierw Othmara Franka (1770-1840), a kilka lat później Franza Boppa (1791-1867) do Paryża, a następnie do Londynu, aby studiować języki orientalne, a zwłaszcza sanskryt. We wstępie do swojej pracy Schlegel pisze, że wiązał z tą publikacją różne nadzieje. Chciał pokazać, „jak owocne mogą pewnego dnia stać się studia indyjskie”, chciał ujawnić, „jakie bogate skarby się tu kryją”, wreszcie chciał „rozpalić miłość do tych studiów także w Niemczech”. W rzeczywistości Schlegel przewidywał swego rodzaju „renesans”. Podobnie jak w XV i XVI wieku we Włoszech i Niemczech kontynuowano i propagowano naukę języka i kultury greckiej, tak też i on chciał, aby współczesność wzbogaciła się o znajomość języka, kultury i historii starożytnych mieszkańców Indii.