„The Heart of Mid-Lothian” (Lipsk, 1858) - pierwsza część powieści historycznej Sir Waltera Scotta (1771-1832), opublikowana po raz pierwszy w czterech tomach w 1818 roku. Często uważana jest za jego najlepszą powieść, która stała się bestsellerem i inspirowała kolejnych powieściopisarzy, od Balzaca po George'a Eliota. Akcję utworu Scott umieścił głównie w roku 1736, a jej zakończenie około 1751 roku. W edynburskim więzieniu główna bohaterka Effie Deans oczekuje na proces za zamordowanie swego nieślubnego dziecka. W tym samym więzieniu przebywa John Porteous, kapitan gwardii miejskiej, który o mało nie zawisł na szubienicy za wydanie rozkazu strzelania do tłumu, co spowodowało śmierć wielu osób. Zamaskowani mężczyźni wdzierają się do więzienia, porywają Porteousa i wieszają go na ulicznym słupie. Jednym z napastników jest George Stauton, ojciec dziecka Effie, który korzystając z okazji, chce swą kochankę uwolnić. Effie jednak odmawia. Może ją jeszcze uratować jej siostra Jeanie, składając fałszywe zeznania przed sądem. Nie chce jednak tego uczynić i Effie zostaje skazana na śmierć. Jeanie wyrusza pieszo do Londynu, by dzięki protekcji pewnego arystokraty uzyskać audiencję u królowej Karoliny. Jej błagalna przemowa doprowadza do ułaskawienia Effie. Wypuszczona z więzienia wychodzi za mąż za Stauntona, a Jeanie poślubia pastora prezbiteriańskiego. Podwójny ślub nie jest jednak finałem powieści. Okazuje się, że syn Effie nie zginął. Został uprowadzony i wydany bandytom przez na wpół obłąkaną Madge Wildfire, córkę Margaret Murdocksen, która opiekowała się Effie podczas połogu. Staunton udaje się na poszukiwanie chłopca i ginie z jego ręki w potyczce. Powieść łączy dwa prawdziwe zdarzenia historyczne, które w rzeczywistości nie miały ze sobą nic wspólnego: zamieszki związane z osobą Porteousa w Edynburgu i podróż Helen Walker. Scott był szkockim powieściopisarzem i poetą. Wychowywał się i studiował prawo na Uniwersytecie w Edynburgu. Został adwokatem i sądowym urzędnikiem. Interesował się folklorem i historią Szkocji. Miał znaczący wpływ na rozwój literatury oraz zwiększenie literackiego prestiżu swojego kraju - Szkocji. Ożywił szkocką balladową poezję ludową, pieśni i legendy, przenosząc je na teren literatury uznawanej za artystyczną. W pierwszej fazie swej twórczości, czyli do 1812 roku, Scott uprawiał powieść poetycką. W późniejszym czasie wydał zbiór ballad szkockich, w których zawarł także swoje utwory. Od tego czasu stawał się coraz bardziej popularny. Jego twórczość poruszała temat baśniowo-rycerskich dziejów Szkocji, podejmował się także opisu angielskiego i francuskiego udziału w wyprawach krzyżowych. Pierwszą powieścią była „Waverley” (1814). Kolejne to m.in. „Rob Roy” (1818), „Narzeczona z Lammermooru” (1819), Ivanhoe” (1819), czy „Kenilworth” (1821). Scott pisał także dramaty, biografie i dzieła historyczne. Scott pisząc swoje powieści szczególnie skupiał się na jak wierniejszym odtworzeniu faktów historycznych oraz ukazaniu kolorytu danego regionu. Skupiał się na przedstawieniu fikcyjnych losów bohaterów, osadzając ich dzieje w czasie autentycznych wydarzeń historycznych. Stworzył ten gatunek praktycznie od podstaw. Scott był zwolennikiem odrębności politycznej Szkocji i piewcą jej walk o niepodległość. Przyczynił się do scementowania ustanowionej w 1707 roku unii realnej Szkocji i Anglii, dotąd połączonych jedynie unią personalną. Dzięki niemu Anglicy i Szkoci lepiej ją poznali. Także częściowo dzięki niemu historia stała się głównym przedmiotem zainteresowań naukowych na początku XIX wieku w Anglii i w Europie. Powieść Waltera Scotta wiązała się z wychowawczą, narodową misją i wywarła wpływ na inne literatury. W Polsce była kontynuowana przez Kraszewskiego i Sienkiewicza. Niniejszy egzemplarz powieści został opublikowany jako 451 tom ukazującej się od 1842 roku serii Collection of British Authors, w lipskiej oficynie wydawniczej Bernharda Tauchnitza (1816-1895).