Römische Geschichte (Lipsk, 1890) - siódmy tom, wydanej w ośmiu tomach w latach 1868-1890, historii Rzymu, której autorem jest niemiecki filolog klasyczny i historyk Joseph Anton Friedrich Wilhelm Ihne (1821-1902). To monumentalne dzieło szczegółowo opisuje dzieje starożytnego Rzymu od jego założenia aż do schyłku Republiki. Ihne w swojej pracy często krytycznie odnosi się do legendarnych początków Rzymu, próbując oddzielić mity od faktów historycznych. Pierwsze tomy skupiają się na założeniu miasta, erze królewskiej oraz rozwoju ustroju Republiki, w tym konfliktów patrycjuszowsko-plebejskich. Książka omawia szczegółowo wojny punickie (z Kartaginą), wojny z Galami, Liguryjczykami, podbój Grecji i Macedonii etc. Ważnym elementem jest analiza rzymskiej konstytucji, praw, religii oraz instytucji urzędniczych. Dzieło analizuje przyczyny wewnętrznych napięć w Rzymie, reformy Grakchów i walkę o władzę, prowadzącą do powstania Cesarstwa. Opracowanie to zostało docenione za naukowe podejście i szczegółową analizę źródeł, co odróżniało je od bardziej literackich ujęć historii Rzymu popularnych w XIX wieku. Praca została również przetłumaczona na język angielski jako „History of Rome”. Tom siódmy[nbsp] opisuje m.in. dyktaturę Juliusza Cezara, która przypada na lata 49–44 p.n.e., będąc kluczowym momentem przełomowym między upadkiem republiki a narodzinami cesarstwa rzymskiego. Formalnie urząd ten sprawował kilkukrotnie, a w lutym 44 r. p.n.e. otrzymał dożywotnią władzę dyktatorską (dictator perpetuo), co ostatecznie doprowadziło do jego zamachu w idy marcowe.