Parzival un der Gral in der Dichtung des Mittelalters und der Neuzeit

Opis dokumentu

Parzival un der Gral in der Dichtung des Mittelalters und der Neuzeit (Stuttgart, 1925) - literaturoznawcza analiza historii i ewolucji motywu Parsifala oraz Świętego Graala w literaturze europejskiej, w opracowaniu niemieckiego filologa, profesora uniwersyteckiego, wybitnego znawcy średniowiecznej literatury niemieckiej oraz religii ludów germańskich Wolfganga Golthera (1863-1945). Parsifal to jeden z najsłynniejszych rycerzy Okrągłego Stołu, którego mit skupia się na poszukiwaniu i odnalezieniu Świętego Graala - mistycznego kielicha z Ostatniej Wieczerzy. Publikacja Golthera szczegółowo bada i omawia drogi rozwoju tych mitycznych wątków począwszy od średniowiecznych eposów rycerskich, poprzez ich nowożytne adaptacje aż do dramatu muzycznego „Parsifal” Richarda Wagnera. Motyw Parsifala i Świętego Graala ewoluował od pogańskich mitów celtyckich, przez średniowieczny symbol chrześcijański i mistyczny, aż po psychologiczny symbol ludzkiego poszukiwania prawdy w XX wieku. Pierwotnie Graal był magicznym kotłem obfitości, który dawał jedzenie i uzdrawiał. Chrétien de Troyes, w niedokończonym dziele „Percewal z Walii, czyli Opowieść o Graalu” (ok. 1181) po raz pierwszy połączył bohatera z cudowną tacą/kielichem, nadając mu wstępny wymiar tajemnicy. Z kolei Wolfram von Eschenbach w eposie rycerskim „Parzival” z początku XIII wieku przedstawił Graala jako kamień przynoszący życie, a poszukiwanie go stało się drogą dojrzałości moralnej bohatera. W trzynastowiecznych romansach francuskich naczynie stało się krwią Chrystusa i kielichem z Ostatniej Wieczerzy, a Parsifal – rycerzem bez skazy, który osiąga zbawienie dzięki czystości. W renesansie i oświeceniu motyw stracił na znaczeniu, pojawiając się głównie jako tło w parodiach rycerstwa. W epoce romantyzmu zainteresowanie średniowieczem przywróciło legendę. Pisarze i poeci widzieli w Parsifalu czystego, naiwnego prostaczka, który siłą współczucia ratuje zraniony świat.Ryszard Wagner zetknął się z tą legendą w 1845 roku, a pierwsze szkice koncepcyjne „Parsifala” powstawały od 1857 roku. Dzieło ukończył w 1882 roku i wystawił je w specjalnie zaprojektowanym teatrze Festspielhaus w Bayreuth. Choć to opera, ten dziewiętnastowieczny dramat muzyczny mocno wpłynął na literaturę późniejszego okresu, przekształcając średniowieczną legendę w uniwersalny mit o odkupieniu przez współczucie i odrzucenie egoizmu.