Panspiele (Monachium, 1909) - zbiór czterech jednoaktowych dramatów, uzupełnionych specjalną wkładką nutową, autorstwa niemieckiego pisarza, dramaturga i filozofa Carla Ferdinanda Maxa Hauptmanna (1858-1921). Utwory te reprezentują nurt wczesnego niemieckiego ekspresjonizmu i neoromantyzmu w literaturze. Książka składa się z czterech odrębnych, poetyckich sztuk teatralnych: „Im goldenen Tempelbuche verzeichnet”, „Der Antiquar”, „Frau Nadja Bielew” oraz „Fasching”. Głównym motywem spajającym te dramaty jest próba uchwycenia istnienia tzw. „Pana” - od greckiego boga natury, symbolizującego wszechświat, siłę życiową i panteizm. Książka odchodzi od realizmu na rzecz metafory, mistyki i filozoficznych rozważań nad kondycją ludzką. Poszczególne dramaty zgłębiają stany ludzkiej duszy, samotność artysty, poszukiwanie duchowości oraz starcie marzeń i wewnętrznych przeżyć z bezduszną rzeczywistością. Język dzieła jest wysoce poetycki, symboliczny i nastrojowy. Dzieła te stanowią próbę artystycznego wyrażenia tzw. filozofii życia, która ucieka od materializmu w stronę pierwotnych instynktów, natury i tajemnic wszechświata.