Musische Erziehung (Lipsk, 1933) - praca z zakresu filozofii edukacji autorstwa niemieckiego pedagoga, ideologa narodowego socjalizmu i czołowego teoretyka wychowania w duchu narodowego socjalizmu Ernsta Kriecka (1882-1947). Książka stanowił ideologiczną reinterpretację ówczesnych teorii edukacyjnych. Krieck, odwołując się m.in. do filozofii Platona, argumentuje w niej za koniecznością podporządkowania edukacji estetycznej i kulturalnej celom państwowym, narodowym i rasowym III Rzeszy. Odrzuca przy tym liberalne koncepcje wychowania na rzecz ideologii wspólnoty Volk (narodu). Autor prezentuje narodowo-konserwatywną oraz antydemokratyczną krytykę ówczesnego społeczeństwa i przedstawia wizję wychowania mającą na celu ukształtowanie "nowego człowieka". Krieck ostro atakuje skutki industrializacji, racjonalizmu oraz wpływów amerykańskiej kultury masowej (m.in. muzyki jazzowej), które w jego opinii prowadzą do rozkładu moralnego i atomizacji społeczeństwa. W opozycji do "zdegenerowanej" kultury proponuje sztukę o charakterze narodowym i mitycznym. Edukacja muzyczna i estetyczna ma służyć budowaniu silnej woli, hartowaniu ducha oraz przywróceniu harmonii między ciałem, duchem a naturą. Szeroko pojęta sztuka ma odgrywać rolę społeczną i polityczną. Zadaniem muzyki i innych form wyrazu artystycznego jest zesłanie poczucia jedności, lojalności wobec "krwi i rasy" oraz podporządkowanie jednostki wyższym celom wspólnotowym. Aktywne uczestnictwo w sztuce (muzyka, śpiew, teatr, formy wyrazu) ma być środkiem uzdrawiania zepsutego społeczeństwa. Koncepcje Kriecka stanowiły podwaliny pod narodowosocjalistyczną pedagogikę, w której wychowanie estetyczne służyło indoktrynacji, militaryzacji społeczeństwa i gloryfikacji germańskich wartości. Książka stanowiła ideologiczną odtrutkę na zachodnie wzorce kulturowe i promowała totalitarny model formowania człowieka na użytek państwa. Dzieło to z racji swojej wymowy zyskało status klasycznego tekstu dla niemieckiej pedagogiki autorytarnej pierwszej połowy XX wieku.