Dwutomowe dzieło „Memoiren zur Lebens- und Regierungsgeschichte der vier letzten Regenten des Preußischen Staats mit einem berichtigenden Anhange” to przetłumaczone z francuskiego, opatrzone uzupełniającymi przypisami i wydane pośmiertnie dopiero w 1791 roku przez Friedricha Leopolda Brunna (1758-1831) wspomnienia Karla Ludwiga Freiherr von Pöllnitza (1692-1775), niemieckiego pisarza, podróżnika i długoletniego szambelana na dworze pruskim. Autor służył trzem różnym królom Prus, dzięki czemu posiadał szczegółowe informacje na temat życia, intryg i procesów politycznych w tamtym okresie. Von Pöllnitz opisuje, z perspektywy osoby z wewnątrz, życie i panowanie monarchów dynastii Hohenzollernów. Zawarty w tytule termin „czterech ostatnich władców” odnosi się chronologicznie do Fryderyka Wilhelma (1620-1688), Fryderyka I (1657-1713), Fryderyka Wilhelma I (1688-1740) i Fryderyka II Wielkiego (1712-1786). Już wcześniejsze pisma von Pöllnitza były prawdziwymi bestsellerami, w których autor opisywał pikantne anegdoty i intymne szczegóły dotyczące życia dworskiego, które były objęte ścisłą tajemnicą, min. w opublikowanej w 1734 roku pracy „La Saxe Galante” poświęconej miłosnym przygodom Augusta II Mocnego (1670-1733). Chociaż oryginalny francuski tytuł dzieła („Mémoires pour servir a l'histoire de quatre dernier souverains de la maison de Brandenbourg”) odnosi się do „czterech ostatnich władców”, autor tylko marginalnie poświęca swoją uwagę Fryderykowi II Wielkiemu, ponieważ zmarł jeszcze za jego panowania. W drugim tomie von Pöllnitz analizuje okres od 1713 do roku 1740, czyli czasy rządów króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Autor szczegółowo omawia oszczędnościową politykę finansową pruskiego króla, wprowadzone za jego panowania reformy oraz rozbudowę i modernizację pruskiej armii. Dość dużo miejsca von Pöllnitz poświęca analizie prywatnych konfliktów w rodzinie królewskiej, min. surowym i bezwzględnym metodom wychowawczym Fryderyka Wilhelma I, szczególnie w stosunku do najstarszego syna, późniejszego króla Fryderyka II Wielkiego, które doprowadziły do tego, że młody książę uciekł z przyjacielem za granicę, obaj zostali schwytani i osadzeni w twierdzy w Kostrzynie, a towarzysz księcia został następnie w jego obecności stracony. Przypisy na końcu drugiego tomu, których autorem jest wspomniany wydawca Friedrich Leopold Brunn, to historyczne uzupełnienia, sprostowania i po części korekty treści tekstu wspomnień von Pöllnitza.