Książka „Machiavelli” niemieckiego historyka i pisarza Maxa Kemmericha (1876 – 1932) ukazała się jako 3 tom popularnej serii „Menschen, Völker, Zeiten” w roku 1925. Autor przedstawia Niccolò di Bernardo dei Machiavelliego (1469 – 1527), florenckiego prawnika, filozofa, pisarza i dyplomaty w 14 eseistycznych rozdziałach poświęconych chronologicznie jego osobowości i intelektualnej biografii. Kemmerich podkreśla, że Machiavelli pojmował politykę jako naukę empiryczną i sztukę tego, co wykonalne i użyteczne. Analizuje i przedstawia, jak Machiavelli oddzielał ideały moralne starożytności i chrześcijaństwa od racji stanu. Autor pokazuje, że Machiavelli postrzegał ludzi jako osoby kierujące się instynktem, egoistyczne i żądne władzy – cechy, które wymagały silnego, często bezwzględnego przywództwa.