Lebenserinnerungen von Helene Lange

Opis dokumentu

Lebenserinnerungen (Berlin, 1927) - autobiografia Helene Lange (1848-1930) - wybitnej niemieckiej działaczki na rzecz praw kobiet, publicystki i pionierki edukacji dziewcząt w Niemczech. Książka stanowi cenne źródło historyczne do poznania początków i rozwoju niemieckiego ruchu feministycznego przełomu XIX i XX wieku. Autorka opisuje w niej swoje zmagania o dostęp kobiet do wyższego wykształcenia oraz równe szanse zawodowe. Dzieło dzieli się na etapy obejmujące dzieciństwo, młodość, pracę zawodową, a także analizę sukcesów i rozczarowań związanych z reformami oświatowymi dla kobiet. Helene Lange była kluczową liderką niemieckiego ruchu feministycznego burżuazyjno-liberalnego, pedagożką oraz jedną z najważniejszych pionierek edukacji kobiet w Niemczech. Stała się symbolem walki o reformę szkolnictwa oraz polityczne równouprawnienie kobiet na przełomie XIX i XX wieku. W 1887 roku opublikowała słynny manifest Gelbe Broschüre (Żółta broszura), w którym skrytykowała zdominowany przez mężczyzn system edukacji dziewcząt. Doprowadziło to do przełomowej reformy szkolnictwa w Prusach (1908), otwierającej kobietom drzwi do uniwersytetów. W 1890 roku założyła Ogólne Niemieckie Stowarzyszenie Nauczycielek (Allgemeiner Deutscher Lehrerinnenverein), jednocząc kobiety walczące o prawa zawodowe w szkolnictwie. Współtworzyła i przewodziła Związkowi Niemieckich Stowarzyszeń Kobiecych (Bund Deutscher Frauenvereine - BDF), który pod jej wpływem zaangażował się w walkę o prawa wyborcze kobiet. Po uzyskaniu przez kobiety praw wyborczych w Niemczech (1918), została wybrana do parlamentu Hamburga w 1919 roku z ramienia Niemieckiej Partii Demokratycznej (DDP). Jako najstarsza wiekiem deputowana otwierała pierwsze posiedzenie tego parlamentu. W 1893 roku założyła miesięcznik Die Frau (Kobieta), który przez dekady pełnił funkcję najważniejszego organu prasowego niemieckiego ruchu kobiecego. Reprezentowała skrzydło liberalne, wierząc w ewolucyjne reformy prawne i edukacyjne, a nie w radykalne przewroty społeczne. Uważała, że kobiety mają unikalne predyspozycje (tzw. „duchowe macierzyństwo”), które po dopuszczeniu do sfery publicznej uzdrowią i humanizują zdominowane przez mężczyzn społeczeństwa.