Wydana w 1798 roku, w Stralsundzie i Berlinie, ósma część antologii klasyki włoskiej, zawierająca wybór głównych dzieł czołowych przedstawcieli literatury włoskiej. Niniejszy tom składa się z dwóch głównych części. Pierwsza zawiera dzieła, których autorem jest włoski poeta, uważany za jednego z najwybitniejszych twórców włoskiego renesansu Torquato Tasso (1544-1595). W tej części znajduje się kontynuacja (pieśni 17-20), opublikowanego w części siódmej antologii, określanego mianem najważniejszego osiągnięcia literackiego Tassa, eposu rycerskiego Jerozolima wyzwolona (wł. La Gerusalemme Liberata), odwołującego się do dziejów pierwszej wyprawy krzyżowej (1096−1099) oraz utwór o tematyce pastoralnej Aminta z 1573 roku, opublikowany około 1580 roku, opowiadający o miłości pasterza Aminta do pięknej nimfy Silvii, która nie odwzajemnia jego uczuć. Historia kończy się jednak happy endem, oboje mogą się szczęśliwie pobrać, stosując się do rad, które dawali im starsi i mądrzejsi przyjaciele. Druga część antologii zawiera natomiast tragikomedię pasterską Il pastor fido (Wierny pasterz), której autorem jest Giovanni Battista Guarini (1538 -1612) - włoski poeta, dramaturg i dyplomata, przebywający także w Polsce (jako ambasador księcia Alfonsa II d’Este, który starał się o tron Rzeczypospolitej po ucieczce Henryka Walezego). Utwór, określany jako dzieło życia Guaraniego, powstawał przez 10 lat i jeszcze przed ogłoszeniem drukiem (1590) stał się przedmiotem wielkiej dyskusji teoretycznej XVI w. o tragikomedii. Zachwyca pięknem arkadyjskiego krajobrazu, pasterskimi zabawami, obfitującą w nagłe zwroty akcji historią miłości pasterza Mirtilla do urodziwej nimfy Amarylis i pasterki Doryndy do myśliwego Sylwiusza, dowcipnymi monologami przewrotnej Koriski, sprytnymi pomysłami lubieżnego Satyra etc.