„Idyllen der Deutschen” to dwutomowa antologia sielankowych utworów literackich, wydana w latach 1774-1775, prawdopodobnie przez niemieckiego prawnika i poetę Clamora Eberharda Karla Schmidta (1746-1824). Antologia składa się z tekstów już drukowanych jak i wielu, które w drugiej połowie XVIII wieku dostępne były dostępne jeszcze tylko jako rękopisy. Oprócz prezentowanych bukolicznych tekstów w antologii znajdują się także dedykacje i przedmowy wydawcy, w tym jedna skierowana do znanego poety doby oświecenia oraz przyjaciela i mentora wydawcy Johanna Wilhelma Ludwiga Gleima (1719-1803). Antologia dokumentuje przemianę niemieckiej idylli w XVIII wieku, od czysto formalnej, inspirowanej antykiem imitacji do bardziej emocjonalnej i wrażliwej poezji natury. Zgodnie z tradycją gatunku wszystkie teksty traktują o tęsknocie za niewinną naturą, cnotliwością, przyjaźnią, harmonijną miłością i spokojnym życiem. W antologii znajdziemy utwory między innymi Salomona Gessnera (1730–1788), Albrechta von Hallera (1708–1777), Johanna Wolfganga von Goethe (1749-1832), Johanna Heinricha Voßa (1751–1826), Friedricha von Hagedorna (1708-1754) czy Clamora Eberharda Karla Schmidta (1746-1824).