Praca teologa i filozofa Carla Friedrich Stäudlina (1761 - 1826) ukazała się w renomowanym już wówczas getyńskim wydawnictwie Vandenhoeck & Ruprecht w 1791 roku. Autor skupia się w niej na oświeceniowej krytyce zinstytucjonalizowanych religii, ze szczególnym uwzględnieniem chrześcijaństwa. Stäudlin omawia szczegółowo zasady i metody naukowego traktowania dogmatyki chrześcijańskiej. Opowiada się przy tym za krytyczno-historycznym i filozoficznie ugruntowanym podejściem do doktryny chrześcijańskiej. Praca jest silnie inspirowana filozofią krytyczną Immanuela Kanta (1724 - 1804), z którym autor korespondował, w szczególności kantowskim podziałem rozumu ludzkiego na sferę wiedzy, działania oraz wiary/nadziei. Stäudlin, który intensywnie zajmował się również myślą Davida Hume'a (1711 - 1776), zajął się w swojej pracy także sceptycyzmem filozoficznym, a owocem tych naukowych zainteresowań była poświęcona w całości problematyce sceptycyzmu rozprawa „Geschichte und Geist des Skepticismus, vorzüglich in Rücksicht auf Moral und Religion“ z roku 1794.