Od VII do V wieku p.n.e. w Grecji rozpowszechnił się kult Asklepiosa, będący formą medycyny świątynnej. Hipokrates z Kos (ok. 460 – 370 p.n.e.) sprzeciwiał się temu boskiemu kultowi i nie uważał chorób za karę boską, lecz za konsekwencję przyczyn naturalnych, takich jak klimat, dieta i styl życia. Wydana w 1927 książka to wybór z najważniejszych pism Hipokratesa, przetłumaczony przez niemieckiego lekarza Arnolda Sacka (1863 - 1940) na zrozumiały dla każdego język. Hipokrates jest dla wielu ludzi, a szczególnie dla lekarzy, uosobieniem ideału lekarza, który łączy naukowe myślenie z doświadczeniem medycznym oraz wysoką etyką lekarską i humanistyczną.