Rozprawa „Grundriß der Erfahrungs-Seelenlehre” niemieckiego ekonomisty, politologa i filozofa Ludwiga Heinricha von Jakoba (1759 - 1827), została opublikowana w 1791 roku. Autor zajmuje się w niej filozofią umysłu, epistemologią i psychologią, nazywaną wówczas „Erfahrungsseelenlehre” i trochę później „Erfahrungsseelenkunde”. Jakob, podobnie jak Kant, ujmuje duszę jako podmiot, który można zrozumieć poprzez empiryczną obserwację i doświadczenie z pominięciem spekulacji metafizycznych. We wstępie autor oddziela „Erfahrungsseelenlehre” (psychologia empiryczna) od rozpowszechnionej jeszcze w epoce oświecenia „psychologii metafizycznej”, a następnie poświęca swoje rozważania zmysłom (zewnętrznym i wewnętrzny), kształtowaniu się idei, funkcjonowaniu pamięci, wyobraźni i intelektu. Jakob, który był zafascynowany Kantem, starał się powiązać wyniki praktycznych obserwacji ludzkich zachowań z teoriami królewieckiego filozofa i nie wyjaśniać ich wyłącznie w kategoriach religijnych, filozoficznych czy metafizycznych. Prezentowane przez autora wyjaśnienia procesów psychicznych odzwierciedlają stan wiedzy badaczy końca XVIII i początków XIX wieku.