Griechische Geschichte (Berlin, 1874) - drugi tom monumentalnego dzieła XIX-wiecznej historiografii niemieckiej, które przedstawia dzieje starożytnej Grecji od najdawniejszych czasów do upadku niepodległości, w opracowaniu wybitnego niemieckiego archeologa i historyka Ernsta Curtisa (1814-189). Choć znany i ceniony jako autor niniejszej „Historii Grecji” Curtius jest najbardziej kojarzony z pionierskimi wykopaliskami na obszarze greckiej Olimpii, które prowadził w latach 1875-1881. To właśnie te prace, szeroko komentowane w Europie, uznaje się powszechnie za wydarzenie przełomowe nie tylko w kontekście postępu w dziedzinie nauki, w tym archeologii, historii i historii sztuki starożytnej, lecz również za moment istotny w historii światowego sport, zainspirowały one bowiem m.in. Pierre’a de Coubertina do wskrzeszenia igrzysk olimpijskich. Curtius w swojej „Historii Grecji” łączy badania historyczne i solidną wiedzę filologiczną z archeologią i historią sztuki, traktując je jako nierozerwalną całość. Nie skupia się wyłącznie na polityce i wojnach. Dużo miejsca poświęca rozwojowi kultury, religii, sztuki oraz geograficznym uwarunkowaniom rozwoju greckich polis. Dzięki prowadzonym badaniom archeologicznym, jego wizja historii Grecji jest silnie osadzona w analizie materialnych pozostałości, a nie tylko źródeł pisanych. Praca wpisuje się w niemiecką tradycję humanistyczną, która idealizowała starożytną Grecję, traktując ją jako źródło najwyższych wartości intelektualnych i estetycznych dla kultury europejskiej. Dzieło to zyskało uznanie jako monumentalna synteza historyczna. Jest cenione za wysokie walory literackie, opisowość i plastyczne przedstawianie postaci historycznych, co sprawiało, że była to praca popularna również wśród czytelników nienaukowych. Drugi tom opisuje historię Grecji do końca wojen peloponeskich, toczonych między Spartą i Atenami - najpotężniejszymi polis Hellady.