Germanische Heiligtümer

Opis dokumentu

Germanische Heiligtümer… (Jena, 1931) - opus magnum niemieckiego volksistowskiego archeologa i duchownego Wilhelma Teudta (1860-1942), którego tematyka dotyczy kultury ludów germańskich. Zainteresowanie Teudta „archeologią germańską”, a w szczególności odkrywaniem germańskich miejsc kultu pogańskiego, rozwinęło się w latach dwudziestych XX wieku. Ufał on swoim zdolnościom paranormalnym, polegającym na wychwytywaniu „wibracji” przodków, które pomagały mu wizualizować starożytne krajobrazy badanych miejsc. W tym bogato ilustrowanym opracowaniu, wydanym po raz pierwszy w 1929 roku, Teudt próbuje znaleźć archeologiczne dowody na istnienie rozwiniętej kultury germańskiej. Badania Teudta koncentrują się na obszarze Osningmark, na południowy zachód od Detmold. Autor stawia hipotezę, że znalezione tam skały Externsteine (kompleks skał pochodzenia kredowego w Lesie Teutoburskim) ​​były germańskim miejscem kultu, w zamierzchłych wiekach wykorzystywane do celów rytualnych, a raczej tak zwanym obserwatorium słonecznym (astronomicznym). Teudt uważał, że region Externsteine ​​stanowił centrum germańskiego życia duchowego, które zostało zniszczone przez antygermańską tyranię Karola Wielkiego, dążącego do chrystianizacji. W opinii Teudta chrystianizacja Sasów po roku 800 n.e. była niczym innym jak ludobójstwem kulturowym. Uważał, że wysoko rozwinięta cywilizacja germańska istniała już przed kontaktem z Rzymianami.