Pierwsza część dwutomowego dzieła getyńskiego matematyka, fizyka, astronoma i epigramatyka Abrahama Gotthelfa Kästnera (1719-1800) to próba połączenia czystej teorii geometrycznej i trygonometrycznej z jej bezpośrednim zastosowaniem w naukach inżynieryjnych i przyrodniczych. Autor odszedł od czysto abstrakcyjnego podejścia na rzecz jasnego, logicznego i zorientowanego na praktykę wywodu i koncentruje się na metodach obliczeniowych i konstrukcyjnych służących do praktycznego pomiaru np. powierzchni terenu, wysokości i odległości, obliczania kątów czy określania kierunków. Kästner jest jednym z pierwszych matematyków, który zdefiniował funkcje trygonometryczne nie tylko geometrycznie, ale również jako wartości liczbowe, torując w ten sposób drogę współczesnej trygonometrii analitycznej.