Fünf Bücher Geschichte Wallensteins. Erster Band

Opis dokumentu

Fünf Bücher Geschichte Wallensteins (Lipsk, 1910) - pierwszy tom monografii historycznej poświęconej Albrechtowi von Wallensteinowi (1583-1634) - wybitnemu dowódcy i politykowi z okresu wojny trzydziestoletniej, w opracowaniu Hermanna Hallwicha (1838-1913) - niemiecko-czeskiego historyka, ekonomisty i polityka. Chociaż tytuł nawiązuje do „pięciu ksiąg”, cała publikacja została fizycznie podzielona przez wydawcę na trzy woluminy. Dzieło to słynie z naukowego podejścia i rzetelnej analizy źródeł. Hallwich w swoim opracowaniu oparł się na bogatym materiale archiwalnym, często weryfikując i prostując dotychczasowe mity i literackie wyobrażenia (np. te znane z dramatu Friedricha Schillera) na temat postaci Wallensteina. Autor szczegółowo analizuje życie i działalność polityczno-wojskową Wallensteina. Tomy 1 i 2 obejmują drobiazgowy opis jego życia i działalności. Natomiast tom 3 zawiera historyczną publikację licznych listów i dokumentów z okresu 1625-1630. Albrecht von Wallenstein był czeskim magnatem i głównodowodzącym wojsk cesarskich w wojnie trzydziestoletniej, jednym z najpotężniejszych ludzi tamtej epoki, który padł ofiarą własnego sukcesu i niepohamowanej ambicji. Jako generalissimus wojsk cesarskich, dzięki stworzeniu potężnej, prywatnej armii i wielkiemu talentowi, zyskał przydomek „czeskiego boga wojny”. Jego postać była niezwykle kontrowersyjna i fascynująca. Był genialnym organizatorem. Zbudował od zera i wyposażył armię liczącą nawet kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy, unowocześniając system zaopatrzenia i kładąc nacisk na żelazną dyscyplinę. Był również niepohamowanym oportunistą. Choć wywodził się z drobnej czeskiej szlachty i wychował się w wierze protestanckiej, przeszedł na katolicyzm, by w pełni służyć Habsburgom. Mistrzowsko wykorzystywał wojenną zawieruchę do budowy prywatnego imperium finansowego i terytorialnego. Określano go mianem wizjonera i okrutnika. Z jednej strony stworzył doskonałe zaplecze gospodarcze i kulturalne ze stolicą w Jiczynie oraz był księciem żagańskim. Z drugiej strony, jego wojska wsławiły się brutalnością, grabieżami i bezwzględnym traktowaniem ludności cywilnej. W końcowym etapie wojny, widząc ogrom zniszczeń, prowadził na własną rękę tajne rokowania z przeciwnikami (m.in. ze Szwecją i Francją), co miało na celu zakończenie konfliktu. Działania te zostały uznane przez cesarza Ferdynanda II za zdradę. W efekcie Wallenstein został pozbawiony dowództwa i zamordowany w Chebie przez grupę najemnych oficer.