Autorem publikacji „Postępy i problemy badań nad atomem” jest Johannes Stark (1874 - 1957), niemiecki fizyk i profesor uniwersytecki (wykładał na uniwersytetach w Monachium, Getyndze, Hanowerze, Greifswaldzie, Akwizgranie i Würzburgu). Stark jest do dzisiaj kontrowersyjnie odbierany i oceniany przez historyków nauki. Z jednej strony jest ceniony za odkrycie tzw. efektu Starka (za które min. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1919 roku), z drugiej natomiast potępiany jako zwolennik nazistowskiej „niemieckiej fizyki” (lub „aryjskiej fizyki”) i organizator publicznych kampanii szkalujących publicznie fizyka i noblistę Wernera Heisenberga (1901 - 1976) i innych przedstawicieli ówczesnej fizyki pochodzenia żydowskiego. Książka Starka to praca o znaczeniu historycznym i naukowym, uznawana przez fizyków i historyków nauki przede wszystkim jako naukowa kontrpropozycja dla rozwijającej się wówczas bardzo dynamicznie teorii kwantowej i fizyki atomowej. Stark przedstawia w swojej pracy wyniki własnych badań dotyczących struktury atomu, sił walencyjnych i wiązań atomowych i stara się wyjaśniać zjawiska fizyczne wyłącznie za pomocą klasycznych modeli mechanicznych i elektrodynamicznych, zamiast akceptować abstrakcyjne matematyczne wzory kwantowe. Książka jest interesująca dla badaczy zajmujących się historią mechaniki kwantowej i rolą fizyki w III Rzeszy.