Eduard Mörike. Sein Leben und Dichten

Opis dokumentu

Eduard Mörike. Sein Leben und Dichten (Stuttgart, Berlin; 1902) - biografia jednego z najważniejszych niemieckich poetów epoki romantyzmu i realizmu, tłumacza i proboszcza luterańskiego Eduarda Mörikego (1804-1875), której autorem jest niemiecki germanista i historyk literatury, od 1907 roku profesor na Uniwersytecie w Bernie, a w latach 1929–1939 profesor literatury niemieckiej nowożytnej na Uniwersytecie w Marburgu Harry William Carl Maync (1874-1947). Publikacja szczegółowo opisuje życie prywatne, drogę duchowną oraz twórczość literacką Mörikego (w tym jego wiersze i prozę), łącząc biografię z analizą jego unikalnego stylu zakorzenionego w szwabskim romantyzmie. Maync szczegółowo opisuje dzieciństwo Mörikego w Ludwigsburgu oraz jego edukację. Kluczowym momentem jest okres studiów teologicznych w Tybindze. Autor analizuje młodzieńcze przyjaźnie poety (m.in. z Ludwigiem Bauerem) oraz fascynację mityczną krainą „Orplid”, którą przyjaciele stworzyli w swojej wyobraźni, by uciec przed twardą rzeczywistością. Ważnym wątkiem jest też destrukcyjna, młodzieńcza miłość do tajemniczej Marii Meyer (odzwierciedlonej później w literaturze jako postać Peregriny). Książka pokazuje również dramatyczną walkę wewnętrzną Mörikego, który zostaje ewangelickim pastorem nie z powołania, lecz z konieczności finansowej. Maync opisuje lata jego ciągłych przeprowadzek z parafii do parafii (tzw. Vikariatsknechtschaft – niewolnictwo wikariatu). Udowadnia, że ten głęboki kryzys osobisty i depresja paradoksalnie stały się paliwem dla jego najwspanialszych, przepełnionych melancholią wierszy oraz pracy nad psychologiczną powieścią „Maler Nolten” (1832). W 1834 roku Mörike zostaje proboszczem w Cleversulzu, gdzie odnajduje upragniony spokój u boku matki i siostry Klary. Maync analizuje ten czas jako moment największego rozkwitu lirycznego. Skupia się na opisie miłości poety do natury, szwabskiego krajobrazu i małych, codziennych rzeczy. W tym okresie powstaje przełomowy tomik Gedichte (1838). W dalszej kolejności autor opisuje decyzję poety o rezygnacji ze służby kościelnej w wieku 39 lat z powodów zdrowotnych. Przeniesienie się do Stuttgartu przynosi nowy etap – Mörike żeni się, zdobywa uznanie na dworze królewskim i uczy literatury. Autor poświęca tu bardzo dużo miejsca na drobiazgową analizę arcydzieła Mörikego noweli „Mozart w podróży do Pragi” (1855), pokazując, jak pisarz utożsamiał się z geniuszem i tragicznym losem Mozarta. Końcowa część książki podsumowuje ostatnie lata życia poety, narastające problemy rodzinne oraz jego śmierć w 1875 roku. Na zakończenie Harry Maync dokonuje syntezy znaczenia Mörikego dla literatury niemieckiej, pozycjonując go jako łącznik między wielkim romantyzmem (Goethe, Schiller) a nadchodzącym, dziewiętnastowiecznym realizmem, który łączy zachwyt nad naturą z melancholią i codziennością.