Die Meister der entwickelnden Geschichtsforschung (Wrocław, 1936) - praca naukowa z zakresu historii historiografii, której autorem jest Kurt Breysig (1866-1940) - niemiecki historyk i socjolog, profesor na Uniwersytecie w Berlinie, znany z pionierskiego podejścia do historii kultury i historii porównawczej. Jej główną tematyką jest analiza ewolucji myśli historycznej oraz przegląd najważniejszych koncepcji i historyków, którzy zrewolucjonizowali badania historyczne. Publikacja zawiera portrety intelektualne oraz przegląd i analizę myśli wybitnych filozofów i historyków, którzy przyczynili się do rozwoju tzw. historii ewolucyjnej. Breysig opisuje sylwetki oraz koncepcje takich postaci jak m.in. Giambattista Vico (1668–1744), Monteskiusz (1689-1755), Voltaire (1694-1778), Anne Robert Jacques Turgot (1727–1881), Nicolasa de Condorcet (1743-1794), Johann Joachim Winckelmann (1717–1768), Justus Möser (1720-1794) etc. Autor analizuje, jak na przestrzeni wieków zmieniało się rozumienie historii – od prostego opisu faktów aż do ujęcia całościowego, uwzględniającego prawa rządzące rozwojem społeczeństw i kultur. Zestawia ze sobą różne szkoły historyczne, badając ich wkład w „rozwijającą się” (ewoluującą) naukę historyczną, próbując stworzyć nowy obraz historii, który łączy poszczególne epoki i kultury w jeden ciągły proces ewolucyjny – od zarania dziejów po czasy nowożytne. Książka wpisuje się w szersze zainteresowanie autora tzw. morfologią i uniwersalną teorią dziejów i stanowi część szerszego projektu badawczego nad psychologią i filozofią historii.