„Die Hochpyrenäen. A. Landschaften, Haus und Hof” to pierwsza część monumentalnego dzieła niemieckiego romanisty Fritza Krügera (1889-1974) z pogranicza etnografii i geolingwistyki (geografii językowej) poświęconego w całości Pirenejom. W pierwszym tomie, poświęconym krajobrazowi i rodzajom domostw, autor analizuje genezę oraz zasięg występowania pierwotnych form schronień pasterskich (chat i wiat), a także rozmaitych typów domów w środkowej części Pirenejów, od Andory aż po granicę z Krajem Basków, czyli na północnych krańcach prowincji Lérida i Huesca oraz na terenach przyległych. Krüger opisuje i analizuje nie tylko obiekty architektury wernakularnej, struktury etnograficzne i kulturowe, ale wyjaśnia jednocześnie istotne kwestie z zakresu geolingwistyki, region ten jest bowiem obszarem, na którym stykają się cztery główne języki: kataloński francuski, aragoński i baskijski oraz niezliczona ilość dialektów. Autor dąży do powiązania kultury regionu Pirenejów z kulturą basenu Morza Śródziemnego i w ten sposób próbuje opisać i wyjaśnić strukturę etnograficzną i językową romańskiego obszaru południowo-zachodniej Europy.