Die Durchführung des Versailler Vertrags. Vom 10. Januar 1920 bis zum 10. Januar 1922

Opis dokumentu

„Realizacja postanowień traktatu wersalskiego...” to oficjalny raport rządu niemieckiego dotyczący wykonania przez Niemcy postanowień traktatu wersalskiego od dnia wejścia aktu w życie 10 stycznia 1920 do 10 stycznia 1922. Wdrażanie poszczególnych paragrafów traktatu w pierwszych dwóch latach przebiegało chaotycznie, a realizacja postanowień przez Niemcy odbywała się w wielu przypadkach tylko częściowo. Sprawa cesji terytorialnych została dość szybko uregulowana. Alzacja-Lotaryngia została włączona do Francji, znaczna część Wielkopolski i Prus Zachodnich przypadła nowo powstałej Polsce, a Gdańsk został „Wolnym Miastem” pod protektoratem Ligii Narodów. W latach 1920-1922 przeprowadzono plebiscyty, na których podstawie północny Szlezwik przypadł Danii, region Eupen-Malmedy Belgii, w niektórych częściach Prus Wschodnich i na Górnym Śląsku natomiast większość głosowała na Niemcy (Górny Śląsk jednak, po trzech powstaniach śląskich, został podzielony między Polskę i Niemcy). Zgodnie z postanowieniami traktatu wojska państw Ententy zajęły lewy brzeg Renu, a strefa o szerokości 50 kilometrów na prawym brzegu Renu została całkowicie zdemilitaryzowana. W sprawie demilitaryzacji traktat wersalski przewidywał dla Niemiec zakaz posiadania czołgów, ciężkiej artylerii, lotnictwa wojskowego oraz łodzi podwodnych, które miały zostać albo przekazane mocarstwom zwycięskim, albo zniszczone. Wprowadzono zakaz powszechnego obowiązku służby wojskowej, a armia niemiecka została zredukowana do 100.000 żołnierzy, jednak Niemcy długo odmawiały rozwiązania uzbrojonych prawicowych „gwardii obywatelskich” i ochotniczych stowarzyszeń żołnierzy (Freikorps), te nielegalne oddziały zostały rozbrojone i zakazane dopiero na mocy postanowień konferencji w Spa w lipcu 1920 roku. Traktat wersalski z 1920 roku nie określał konkretnej wysokości reparacji, która ustalona została dopiero w maju 1921 roku w tzw. ultimatum londyńskim. Niemcy zostały jednak zobowiązane do natychmiastowego przekazania mocarstwom zwycięskim surowców (węgla), bydła, pociągów i statków. Niemcy często dostarczały jednak zbyt mało lub zbyt późno, co było wynikiem stanu powojennej niemieckiej gospodarki. W Niemczech traktat wersalski uznano za niesprawiedliwy i narzucony akt, a stopniowe wdrażanie jego postanowień doprowadziło do masowej radykalizacji społeczeństwa.