Die Bekämpfung der Säuglingssterblichkeit (Lipsk, 1905) - publikacja z początku XX wieku opracowana na zlecenie Deutscher Verein für Armenpflege und Wohltätigkeit (później: Deutscher Verein für öffentliche und private Fürsorge), wydana jako 74 zeszyt serii Schriften des deutschen Vereins für Armenpflege und Wohltätigkeit, podejmująca kwestię umieralności niemowląt oraz walki i przeciwdziałaniu temu zjawisku. Opracowanie podzielono na trzy główne części. Pierwsza zawiera raport główny sporządzony przez radnego Kolonii i urzędnika ministerialnego Philippa Bruggera (1865-1943). Druga, opracowana przez lekarza pediatrę, pioniera zdrowego żywienia dzieci Heinrich Finkelsteina (1865-1942) charakteryzuje zagadnienie z medycznego punktu widzenia. Ostatnia, trzecia zawiera statystyki, uwagi, praktyczne wskazówki oraz praktyczne środki zaradcze wymagające wdrożenia i przestrzegania. Została przygotowana przez Marie Baum (1874-1964), jedną z najbardziej wszechstronnych postaci obywatelskiego ruchu kobiecego i pionierkę nowoczesnej pracy socjalnej i opieki zdrowotnej, aktywnie zaangażowaną w edukację kobiet oraz opiekę nad dziećmi i młodzieżą. Na początku XX wieku Niemcy miały jeden z najwyższych wskaźników umieralności noworodków w Europie. Około 1900 roku było to około 20 procent. W niektórych krajach niemieckich, takich jak Saksonia, sięgał on wówczas aż 24 proc.(w ostatniej dekadzie XIX w. było to nawet 28 proc.). W Niemczech w latach 1895–1904 pojawiło się na większą skalę zainteresowanie zagadnieniami związanymi z umieralnością niemowląt i opieką nad matkami w ciąży i połogu. Sprawy te przestały stanowić wyłącznie przedmiot działań organizacji dobroczynnych. Weszły w krąg zainteresowania władz komunalnych i rządowych, w tym ostatnim wypadku mając promotora w osobie niemieckiej cesarzowej Augusty Wiktorii, matki siedmiorga dzieci. Problem został dostrzeżony i nasiliła się walka ze śmiertelnością noworodków, która stała się ważną dziedziną publicznej opieki zdrowotnej Wcześniejsze inicjatywy publiczne – zmiany prawa o położnych czy nowelizacja prawa o ubezpieczeniach zdrowotnych z 1892 roku – w niewielkim stopniu zmieniły panującą sytuację, która w opinii współczesnych komentatorów wymagała określonych rozwiązań, o czym zaczęto dyskutować przede wszystkim w kontekście miejsca i roli kobiet w szybko rozwijającym się społeczeństwie przemysłowym. Na przełomie XIX i XX wieku pojawiły się siły odnowy i postępu, które w dzieciach upatrywały przyszłość narodu, dzięki czemu możliwe było współdziałanie zmierzające do poprawy sytuacji w dziedzinie opieki nad dzieckiem i matką, szczególnie w odniesieniu do rodzicielek wywodzących się z proletariatu i mieszkanek obszarów wiejskich.