Podręcznik „Deutsche Verfassungsgeschichte von den Anfängen bis ins 14. Jahrhundert” to 3 część II serii monumentalnego dzieła „Grundriß der Geschichtswissenschaft zur Einführung in das Studium der deutschen Geschichte des Mittelalters und der Neuzeit” wydanego pod redakcją Aloysa Meistera (1866-1925). Publikacja Meistera stanowi kompleksowy przegląd rozwoju niemieckiej państwowości w kontekście historycznym. Dwa pierwsze rozdziały to prezentacja przedpaństwowych wspólnot ludów germańskich (rody, drużyny, struktury plemienne), opisanych między innymi przez Tacyta oraz wyjaśnienie okoliczności procesu formowania się państwowości za czasów Merowingów i Karolingów, którego najważniejszym elementem było połączenie rzymskich struktur administracyjnych z tradycjami germańskimi. W dalszej kolejności autor prezentuje proces kształtowania się średniowiecznego systemu feudalnego i opisuje, w jaki sposób urzędy i posiadłości ziemskie stały się dziedziczne, co znacząco wzmocniło pozycję władców regionalnych względem władzy centralnej sprawowanej przez cesarza/króla. Meister analizuje dalej proces powstawania średniowiecznego państwa niemieckiego i koncentruje się przy tym na dwóch filarach ustrojowych, mianowicie na ustroju wasalno-lennym oraz systemie kościoła państwowego (min. poprzez włączenie biskupów i opatów w struktury świeckiej administracji państwa). Podręcznik kończy się w momencie przełomu epok, kiedy to centralna władza królewska uległa osłabieniu na rzecz władców terytorialnych. Autor przedstawia jak Niemcy przekształciły się w pewnego rodzaju konglomerat złożony z odrębnych terytoriów i analizuje okoliczności powstania kolegium sześciu/siedmiu elektorów, mających prawo do wyboru króla, oraz rosnące znaczenie ustrojowe rozwijających się miast i instytucji.