Deutsche Geschichte (Berlin, 1911) - czwarty tom (wydanie czwarte) „Historii Niemiec”, w opracowaniu niemieckiego historyka, profesora uniwersyteckiego Karla Lamprechta (1856-1915). Dzieło zostało wydane w dwunastu tomach po raz pierwszy w latach 1891-1909 i trzech tomach uzupełniających. Publikacja stanowi obszerną prezentację historii Niemiec. Analizuje rozwój polityczny, społeczny, gospodarczy i kulturalny tego kraju, ze szczególnym uwzględnieniem kształtowania niemieckiej świadomości i tożsamości narodowej począwszy od czasów prehistorycznych do czasów współczesnych autorowi opracowania oraz relacje Niemiec z resztą Europy. Lamprecht przez długi czas zaliczany był do autsajderów wśród historyków niemieckich. Za życia był przez większość kolegów-fachowców odrzucany z powodu „nowego ewangelicyzmu nauk historycznych” , z powodu rzekomego pojmowania historii uwięzionego „materializmem historycznym”, jak również propagowania „zachodnich” demokratyczo-liberalnych tendencji jako „błędny nauczyciel”. Cieszył się natomiast uznaniem poza kręgiem historyków, przede wszystkim zagranicą. Lamprecht doszedł do teorii, że historyczny rozwój świadomości narodowej powstał w kilku etapach na przestrzeni wieków. Etapy te odpowiadają gospodarczo-kulturalnemu rozwojowi, które charakteryzuje w następujący sposób: Symbolismus (do 350 roku naszej ery, polowania i łowienie ryb); Typismus (lata 350–1050, produkcja towarów na własne potrzeby); Konventionalismus (lata 1050–1450, produkcja na potrzeby dworu); Individualismus (lata 1450–1700, powstanie handlu i gospodarki pieniężnej) i Subjektivismus (od 1700 roku, gospodarka pieniężna, indywidualny handel i przemysł). Konsekwencją tego podziału rozwoju gospodarczo-kulturowego była jego periodyzacja niemieckiej historii.