Rozprawa niemieckich filologów i historyków Gottlieba Lucasa Friedricha Tafel (1787-1860) i Georga Martina Thomasa (1817-1887) ukazała się w 1856 roku w ramach serii publikacji Komisji Historycznej Królewskiej Bawarskiej Akademii Nauk w Monachium i dotyczy dokumentów, które w XIV wieku gromadził i archiwizował wenecki doża Andrea Dandolo (1306–1354). Dandolo, doża Wenecji w latach 1343–1354, który uchodził za wybitnie wykształconego prawnika i historyka, w okresie swoich rządów polecił systematyczne gromadzenie rozproszonych dokumentów dyplomatycznych, prawnych i gospodarczych dotyczących Republiki Weneckiej oraz ich kopiowanie (przepisywanie) do rejestrów zwanych kartulariuszami. Zbiory te stanowią podstawę do rekonstrukcji i zrozumienia historii Republiki Weneckiej. W swojej pracy Tafel i Thomas udostępnili trzy przechowywane w archiwum w Wiedniu zbiory dokumentów dotyczących Republiki Weneckiej w XIV wieku: „Liber Albus”, „Liber Blancus” i „Libri Pactorum”. Pierwszy zbiór zawiera głównie dokumenty i traktaty dyplomatyczne zawarte przez Wenecję z Cesarstwem Bizantyjskim i państwami położonymi przy wschodnim brzegu Morza Śródziemnego. „Liber Blancus” także zawiera dokumenty dotyczące kontaktów Wenecji z krajami Orientu oraz pisma i traktaty dokumentujące kontakty z Włochami kontynentalnymi i Zachodem. „Libri Pactorum” to z kolei zbiory dokumentów o charakterze ogólnym, zawierające ułożone w porządku chronologicznym i systematycznym traktaty sojusznicze, pokojowe oraz różne umowy handlowe. Publikacja szczegółowo dokumentuje historię Republiki Weneckiej, jej kontaktów gospodarczych i handlowych oraz stosunki dyplomatyczne z krajami basenu Morza Śródziemnego i Orientem w okresie średniowiecza.