Das neue Reich (Berlin, 1928) - ostatni tom poetycki niemieckiego pisarza, poety i filozofa, przedstawiciela symbolizmu i estetyzmu Stefana Antona Georgego (1868-1933). Książka jest uważana za duchowy i artystyczny testament poety, podsumowujący jego twórczość i przemyślenia z lat 1908–1928 oraz stanowiący puentę jego filozofii, łącząc pesymizm wobec współczesnego świata z profetyczną wizją odnowy duchowej i kulturowej. Książka zawiera pesymistyczną diagnozę współczesnego mu świata oraz krytykę współczesnej cywilizacji, industrializacji, kultury mieszczańskiej i materializmu. Przeciwstawia im utopijną wizję odnowy moralnej i duchowej. George głosi potrzebę przewodnictwa duchowego przez wybitne jednostki (tzw. elitę) i odrzuca powszechny egalitaryzm. Przesłanie tomu koncentruje się wokół idei „Geheimes Deutschland”, rozumianych jako królestwo sztuki, piękna i cnót heroicznych, ponadczasowy, mistyczny i kulturowy naród, który istnieje w opozycji do upadłego, realnego państwa i ma ocalić prawdziwe wartości. Tom bywa określany mianem „ewangelii” nowego człowieka i nowej ery, w której sztuka, piękno i wysokie ideały zajmują centralne miejsce w życiu społeczeństwa. W utworach z tego tomu George przyjmuje rolę przewodnika i sędziego, który zapowiada nadejście „nowego królestwa” - odrodzonej ludzkości kierowanej przez wybitne jednostki i nowy system wartości. Dzieło to wywarło ogromny wpływ na niemieckich intelektualistów i środowiska tzw. rewolucyjnych konserwatystów. Co ciekawe, radykalna i elitarna wymowa tej poezji sprawiła, że po latach jej interpretacje były nadużywane przez narodowych socjalistów, od których sam George – zszokowany brutalizmem nazizmu – ostatecznie się odciął pod koniec życia.