Elbląska Biblioteka Cyfrowa

Adres URL:
http://historia.bibliotekaelblaska.pl/dokument/dante-alighieri-von-dem-fegfeuer

Tytuł:
Dante Alighieri von dem Fegfeuer

Typ:
Stary druk

Autor:
Alighieri, Dante
Bachenschwanz, Lebrecht - tłumacz

Rok publikacji:
1768

Miejsce publikacji:
Leipzig

Strony:
[ 18 ]; 254; [ 4 ]

Języki:
ger

Sygnatura:
SD.XVIII.2261

Kategorie:
Zbiory zabytkowe
Stare druki XVII-XVIII w.

Hasła przedmiotowe:
Stary druk - XVIII w.
Literatura włoska XIV wieku
Alighieri, Dante - Boska komedia, Czyściec
Alighieri, Dante (1265-1321)
Bachenschwanz, Lebrecht (1729-1802)


Opis dokumentu:
„Boska Komedia” to literacka podróż florentyńczyka Dantego Alighieri (1729-1802) przez trzy krainy zaświatów, piekło (inferno), czyściec (purgatorio) i raj (paradiso). Na początku utworu Dante gubi się w ciemnym lesie, a próbując opuścić las, natyka się na trzy zwierzęta – leoparda (lub panterę) symbolizującego pożądanie, lwa uosabiającego dumę i symbolizującą chciwość wilczycę. Zwierzęta blokują mu drogę, ale pojawia się rzymski poeta Wergiliusz (symbol rozumu i wiedzy), który zostaje przewodnikiem Dantego po świecie pozagrobowym. „Czyściec” to druga księga utworu i jednocześnie drugi etap podróży bohaterów. Czyściec to u Alighierego góra podzielona na siedem tarasów. Każdy taras służy oczyszczeniu z jednego z siedmiu grzechów głównych (pycha, zazdrość, gniew, lenistwo, chciwość, obżarstwo i pożądanie). Przy wejściu Dante spotyka Katona z Utyki, strażnika czyśćca, a później swojego przyjaciela Casellę. Autor spotyka również poetę Stacjusza, który nawrócił się na chrześcijaństwo, oraz malarza Oderisiego da Gubbio, który opowiada mu o ulotności sławy. W czyśćcu Dante spotyka też też swoje przewodniczki Matyldę i Beatrycze (którą kiedyś kochał), pod wpływem których bohater zanurza się w oczyszczjących wodach rzek Lete i Eunoe, co pozwala mu oczyścić duszę i wejść do raju, jednak bez Wergilusza, który nie mógł tego dostąpić, bo nie znał chrześcijańskiej wiary. Swój przekład „Czyśćca” Leberecht Bachenschwanz (1729–1802) opublikował własnym sumptem w Lipsku w 1768 roku, rok wcześniej ukazało się jego tłumaczenie „Piekła”, a w 1769 tłumaczenie „Raju”, ostatniej części dzieła florenckiego pisarza. Jest to jedno z najwcześniejszych kompletnych niemieckich tłumaczeń „Boskiej Komedii”, uzupełnione własnymi przypisami tłumacza.
[nbsp]