„Boska Komedia” to literacka podróż florentyńczyka Dantego Alighieri (1729-1802) przez trzy krainy zaświatów, piekło (inferno), czyściec (purgatorio) i raj (paradiso). Na początku utworu Dante gubi się w ciemnym lesie, a próbując opuścić las, natyka się na trzy zwierzęta – leoparda (lub panterę) symbolizującego pożądanie, lwa uosabiającego dumę i symbolizującą chciwość wilczycę. Zwierzęta blokują mu drogę, ale pojawia się rzymski poeta Wergiliusz (symbol rozumu i wiedzy), który zostaje przewodnikiem Dantego po świecie pozagrobowym. „Czyściec” to druga księga utworu i jednocześnie drugi etap podróży bohaterów. Czyściec to u Alighierego góra podzielona na siedem tarasów. Każdy taras służy oczyszczeniu z jednego z siedmiu grzechów głównych (pycha, zazdrość, gniew, lenistwo, chciwość, obżarstwo i pożądanie). Przy wejściu Dante spotyka Katona z Utyki, strażnika czyśćca, a później swojego przyjaciela Casellę. Autor spotyka również poetę Stacjusza, który nawrócił się na chrześcijaństwo, oraz malarza Oderisiego da Gubbio, który opowiada mu o ulotności sławy. W czyśćcu Dante spotyka też też swoje przewodniczki Matyldę i Beatrycze (którą kiedyś kochał), pod wpływem których bohater zanurza się w oczyszczjących wodach rzek Lete i Eunoe, co pozwala mu oczyścić duszę i wejść do raju, jednak bez Wergilusza, który nie mógł tego dostąpić, bo nie znał chrześcijańskiej wiary. Swój przekład „Czyśćca” Leberecht Bachenschwanz (1729–1802) opublikował własnym sumptem w Lipsku w 1768 roku, rok wcześniej ukazało się jego tłumaczenie „Piekła”, a w 1769 tłumaczenie „Raju”, ostatniej części dzieła florenckiego pisarza. Jest to jedno z najwcześniejszych kompletnych niemieckich tłumaczeń „Boskiej Komedii”, uzupełnione własnymi przypisami tłumacza.

[nbsp]