Książka „Przyczynki do teorii poezji” to praca z pogranicza estetyki i teorii literatury królewieckiego filozofa i filologia Karla Ludwiga Pörschkego (1752–1812). Autor, uczeń Immanuela Kanta (1724 – 1804), opowiada się za zdecydowanie moralnym i etycznym podejściem do sztuki. Zgodnie z jego rozumieniem sztuka musi reprezentować dobro i wywierać uszlachetniający, udoskonalający wpływ na człowieka. Łączy wiedzę z zakresu historii sztuki z subtelnymi obserwacjami psychologicznymi, które obejmują również podejścia do wczesnej psychologii ludów (Völkerpsychologie). Pörschke stara się zaimplementować Kantowską koncepcję estetyki do teorii literatury i teorii dzieła literackiego. Królewiecki profesor analizuje naturę piękna i wzniosłości w poezji, a także wzajemne oddziaływanie rozumu i wyobraźni. Pörschke czerpie z rozległej wiedzy z zakresu historii sztuki, aby zbadać i prześledzić cel literatury/poezji, naturę metafor oraz strukturę utworów epickich i dramatycznych.