Wydane w dwóch tomach dzieło „Betrachtungen über die Mahlerey” niemieckiego kolekcjonera (posiadał w zbiorach dzieła Dürera i Cranacha), rysownika i teoretyka sztuki Christiana Ludwiga von Hagedorna (1712-1780) to to zbiór esejów poruszających różne aspekty malarstwa i po części grafiki. Hagedorn omawia w nich takie zagadnienia jak problemy naśladownictwa (Nachachmung), kompozycji, znaczenia koloru i światła czy technik perspektywy. Autor podjął próbę sformułowania podstaw rozwoju gustu i tworzenia dobrych dzieł sztuki. Poprzez obserwację porównawczą i trening oka, droga do percepcji i poznania piękna może być według niego osiągnięta. Po ogólnym wprowadzeniu do podstaw rozwoju gustu artystów naśladowczych, następują rozdziały dotyczące kompozycji obrazów, inwencji i układu kompozycyjnego oraz rysunku. Sporo uwagi autor poświęca malarstwu salonowemu (min. sceny z życia wyższych i klas społecznych, spotkania w salonach, bale czy koncerty) oraz pejzażowemu. Hagedorn prezentuje niezależny pogląd na sztukę, zgodnie z którym kolory w malarstwie powinny odpowiadać naturze, a rysunek powinien być wzorowany na antyku.