Autobiographie von F. W. Krampitz (Gdańsk, 1831) - autobiograficzna książka autorstwa Friedricha Wilhelma Krampitza (1790-1854) - niemieckiego poety i liryka tworzącego w Gdańsku. Niniejszy tom skupia się na wczesnym życiu i latach młodzieńczych autora, który w wieku około 14 lat stracił wzrok, jednak nie przeszkodziło mu to w zdobyciu wykształcenia oraz tworzeniu literatury. Krampitz opisuje swoje zmagania z utratą wzroku, determinację w samodzielnym uczeniu się języków (w tym łaciny) i wczesne próby wkraczania w świat nauki bez pomocy. Książka ta jest dziś przede wszystkim unikalnym dokumentem historyczno-społecznym z XIX-wiecznego Gdańska. Postać Krampitza i jego twórczość były na tyle rozpoznawalne, że pisywali o nim znani twórcy tamtego okresu, tacy jak Adelbert von Chamisso czy Joseph von Eichendorff, który wpisał się do jego albumu poetyckiego. Większość jego twórczości koncentrowała się wokół tematyki lokalnej i historycznej. Wiele pieśni poświęcił Gdańskowi i jego historii, Malborkowi i Morzu Bałtyckiemu, szczególną popularnością cieszyły się jego wiersze osobiste. Za życia cieszył się uznaniem, a jego twórczość jest do dzisiaj wspominana w historycznych opracowaniach dotyczących piśmiennictwa dawnych Prus Zachodnich i Gdańska.