„Allgemeine Gerichtsordnung für die Preußischen Staaten” to wydany w latach 1793-1795 zbiór przepisów regulujących jurysdykcję w poszczególnych prowincjach pruskich (Prusy, Brandenburgia, Pomorze, Śląsk, Poznań, Saksonia, Westfalia), który obowiązywał w Prusach, a następnie w Cesarstwie Niemieckim do 1879 roku. Prace nad wydaniem zbioru przepisów zostały rozpoczęte na polecenie króla Fryderyka II Wielkiego (1712-1786), a jednym z głównych wykonawców był prawnik, minister Johann Heinrich von Carmer (1720-1801). Zawarte w trzytomowym dziele rozporządzenia regulowały organizację, skład i jurysdykcję sądów, a także dostęp do urzędów sądowych i regulaminy służby sędziowskiej. Przepisy unormowały i ujednoliciły także edukację prawniczą, co było pilnie potrzebne, ponieważ w Prusach nie tylko urzędnicy sądowi, ale wszyscy urzędnicy państwowi, w tym urzędnicy administracji, musieli posiadać wykształcenie prawnicze. Część druga zbioru aktów prawnych dotyczy zagadnień związanych z postępowaniami nieprocesowymi, reguluje notarialne poświadczanie czynności prawnych, sporządzanie testamentów, sprawy z zakresu opieki i kurateli oraz czynności związane z postępowaniami spadkowymi. Trzecia część poświęcona jest obowiązkom pracowników wymiaru sprawiedliwości. Zebrane przepisy regulują obowiązki służbowe sędziów i urzędników sądowych, określają prawo pracy i zasady obsadzania stanowisk sądowych oraz ujednolicają wymagania dotyczące sprawowania urzędu sędziowskiego. Zebrane przepisy precyzują również wytyczne dotyczące przebiegu postępowań przed organami administracji publicznej.