Dwutomowe dzieło francuskiego lekarza Pierre Brouzeta pt. „Essai sur l‘education médicinale des enfants et leurs maladies” z roku 1754, które ukazało się w niemieckim tłumaczeniu w 1764 roku, jest zaliczane do klasycznych publikacji dotyczących chorób dziecięcych w XVIII wieku. Autor, nadworny lekarz króla Ludwika XV (1710-1774), opracował w nim koncepcję fizycznego rozwoju dziecka, w której połączył rozwój fizyczny, higienę profilaktyczną i specyficzne choroby wieku dziecięcego. Praca Brouzeta obejmowała porady żywieniowe (min. karmienie piersią a karmienie przez mamkę) oraz zalecenia dotyczące snu oraz wypoczynku, ubioru, ćwiczeń i hartowania. Autor uważał, że priorytetowe znaczenie ma zapobieganie chorobom poprzez odpowiednią opiekę od urodzenia, a nie dopiero ich leczenie na jednym z późniejszych etapów rozwoju. Rozprawa francuskiego lekarza uważana była w XVIII wieku za dzieło przełomowe, ponieważ autor, jako jeden z pierwszych przyrodoznawców, zwrócił w nim uwagę na różnice między rozwojem fizycznym dzieci a rozwojem fizycznym dorosłych oraz dokładnie opisał wzorce kliniczne chorób dziecięcych.